happyvirus-js

Title : Prayer
Author : llMy Xiahll
Pairing : Yoochun x Junsu
Genre : drama/yaoi
Rating : PG-13

 Special  [Short]Part

 "ท่านจะรับอะไรมั๊ยคะ" เลขาสาวเอ่ยถามขึ้นขณะที่เห็นผู้เป็นนายนั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างบานใส

"ไม่เป็นไร มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ" ร่างสูงเอ่ยบอกเบาๆ เขาเหม่อมองออกไปยังที่เดิม ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันมาตั้งหน้าตั้งตาอ่านรายงานบนโต๊ะ

สามปีที่เปลี่ยนชีวิตชายหนุ่มธรรมดาอย่างเขาไปโดยสิ้นเชิง ผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง วันๆเอาแต่เที่ยวแตร ใช้เงินไปกับสิ่งที่ลวงใจ ไม่มีอีกแล้วไม่มีมิกกี้ยูชอนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขากลายเป็นปาร์คยูชอนนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอันดับต้นๆของเกาหลี ทั้งหมดเพื่อจุนซูเพื่อคนที่เขารักบนนั้น

.....ผมจะเป็นคนดีของคุณ สักวันเราจะได้พบกัน..... ยูชอนให้สัญญาแก่จุนซู

...

ยูชอนเหม่อมองไปยังคฤหาสน์หนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวบ้านของเขามากนัก ที่ๆเขาเคยอยู่ ที่ๆมีความทรงจำดีๆ ไม่ว่ากี่ปีผมก็ลืมมันไม่ลง

 

....ไม่นานก็ฤดูฝนแล้วนะจุนซู คุณชอบมันไม่ใช่เหรอ ผมคิดถึงคุณจัง คุณยังสบายดีใช่มั๊ย ที่รักของผม.....

 

ขายาวลุกจากที่นั่งก่อนจะก้าวเดินออกจากบ้าน เขาเหม่อมองไปยังคฤหาสน์ตระกูลคิมที่ห่างออกไป ที่นั่นจะเป็นยังไงบ้างนะเมื่อผู้เป็นเจ้าของจากไป ยูชอนก้าวเดินไปยังทุ่งหญ้าด้านหน้า

ท้องฟ้ามืดครึ้มแล้วแต่ชายหนุ่มกลับไปหวั่นใจเลยว่าฝนจะตก ขายาวยังคงก้าวเดินต่อไปไม่หยุด

ดอกไม้สีขาวพวกนั้นอีกแล้ว ดอกไม้ที่ใครบางคนเข้าใจว่าขึ้นผิดฤดูความจริงแล้วฤดูของมันก็คือฤดูฝนต่างหาก แม้ว่าดอกไม้กลีบบางจะสู้แรงของสายฝนไม่ได้แต่มันก็ไม่ได้กลัวยกคงชูช่อรับสายฝนที่กำลังตกลงมา

ยูชอนหลับตาแหงนหน้าขึ้นรับกับสายลมที่พัดผ่านมา รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

 

.....อยากให้สายลมพัดเอาความคิดถึงไปให้คนบนท้องฟ้าที.....

 

"คุณอยู่ข้างๆผมใช่มั๊ยจุนซู ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน" ยูชอนกางแขนออกสัมผัสกับสายลม ครั้นเขาสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดจากทางด้านหลัง อ้อมกอดเบาๆที่กอดรัดเขาไว้

 เป็นจุนซูเหรอ? คุณอยู่ใกล้ๆผมจริงๆด้วยสินะ ผมไม่อยากลืมตาขึ้นมาเลย

สายลมพัดเอื่อยๆก่อนจะหยุดลงเหลือไว้เพียงอากาศเย็นชื้นเท่านั้น กลิ่นหญ้าทำให้รู้สึกดี ที่นี่ยังคงมีกลิ่นไอของจุนซู แต่หากสิ่งที่ทำให้ยูชอนแปลกใจคือสัมผัสอุ่นๆนี้ยังคงอยู่กับเขา คิ้วคู่หนาขมวดอย่างสงสัยก่อนจะลืมตาขึ้นมาช้าๆ วงแขนเล็กๆของใครบางคนยังอยู่รอบอกเขา ร่างสูงรีบหันกลับไปเผชิญกับคนด้านหลังแล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อคนตรงหน้าคือคนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา คนที่ตายไปแต่กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้

"เกิดอะไรขึ้น"  ยูชอนดีใจและตกใจจนน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาสับสนและสงสัยในเวลาเดียวกันด้วย

"ผมกลับมาแล้ว" เสียงแหบหวานเป็นเอกลักษณ์ที่ร่างสูงไม่มีวันลืมเอ่ยขึ้น มือบางเอื้อมเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอีกฝ่าย ยูชอนคว้าข้อมือขั้นไว้ก่อนจะรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอด

"จุนซู ผม ผมคิดถึงคุณตลอด ผมคิดถึง" ยูชอนพร่ำบอกเหมือนคนขาดสติ

"ฮึก ขอโทษ ขอโทษนะยูชอน ต่อไปนี้ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีกแล้ว" จุนซูเองก็กอดอีกฝ่ายไว้แน่น อยากบอกเหลือเกินว่าคิดถึงมากแค่ไหน

 ตลอดสามปีที่ผมไม่ได้ยินเสียงยูชอนมันทำให้ผมกลัวเหลือเกิน วันนั้นที่ได้ยินจุนโฮบอกว่าจะพาผมไปที่อื่นมันทำให้ผมแทบจะตะโกนออกไปแต่ถึงอยากนั้นปากก็ไม่ยอมจะขยับแขนก็ไม่มีท่าทางจะเขยื้อนทำอะไรได้เลย ผมทรมานเหลือเกินและที่ร้ายแรงกว่าคือทำไมไม่ได้ยินเสียงยูชอนล่ะ ยูชอนไปไหน ยูชอนยังไม่รู้ว่าผมจะต้องไปจากที่แห่งนี้ อยากร้องห้ามอยากขอว่าให้รอยูชอนก่อนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยผมถูกปิดกั้นจากตัวของผมเอง

และแล้วเวลาผ่านไปเกือบปีผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเคลื่อนไหวได้แล้วเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นนัยน์ตาผมยังปิดรอบข้างของผมยังคงเป็นสีดำ ผมยังเดินไปไหนไม่ได้ยังต้องพึ่งคนใกล้ตัวอยู่ แต่ยูชอนอยู่ไหน? นี่คือสิ่งที่ผมต้องการหาคำตอบ

สองปีผ่านไป ผมเริ่มช่วยตัวเองได้มากขึ้น มันเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง หัดเดิน หัดพูด ผมเริ่มมีความหวัง ความหวังที่จะไปหายูชอนแต่ไม่รู้เลยว่ายูชอนกับผมห่างกันมากแค่ไหน จุนโฮบอกให้ผมรอ รอจนกว่าที่ผมจะหายดี จุนโฮสัญญากับผมจะพาไปหายูชอน แต่พอเวลาล่วงเลยมาแทบสามปีความหวังของผมก็หมอดลงอีกครั้งผมทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ผมยังมองไม่เห็น ผมภาวนาให้ผมกลับไปเหมือนเดิมเร็วๆ ผมร้องไห้ทั้งที่นัยน์ตาผมยังปิด

แต่แล้ววันนี้ ผมก็ได้กลับมา กลับมายังเกาหลี กลับมายังบ้านเกิด และกลับมาหาคนที่ผมรัก ผมกลับมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยมและความกลัวปะปนอยู่ ยูชอนอาจจะลืมผม ยูชอนอาจจะมีคนอื่นแล้ว นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมไม่กล้าไปหาเขา ยูชอนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาอยู่ในมาดนักธรุกิจที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นใบหน้าทะเล้นที่ผมเคยเห็นตอนนี้ผมกลับเห็นแต่ใบหน้าเงียบขรึม ผมได้แต่หวังว่า ผมเริ่มตั้งคำถามว่ายูชอนจะยังคงเป็นยูชอนคนเดิมของผมหรือเปล่า เขาจะรู้มั๊ยว่าผมดีใจแค่ไหนที่เห็นเขาในทุ่งหญ้าแห่งนี้นั่นแสดงว่ายูชอนยังไม่ลืมจุนซูคนนี้ใช่มั๊ย

 

"จุนซู จริงๆนะ" เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่ผละออกจากอีกฝ่ายเพื่อมองหน้า ใบหน้าหวานพยักรัวตอบ

"ฮึก ผมนึกว่าจะไม่เห็นหน้าคุณอีกแล้ว" ยูชอนร้องโฮอกมากก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายอีกครั้ง

"ผมกลับมาแล้วและจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีก สัญญา"

"ผมดีใจจัง ผมดีใจที่สุดเลย"

ตากลมสีรัตติกาลจ้องมองไปยังนัยน์ตาอีกฝ่ายที่ท่วมท้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความยินดี ปากอิ่มก้มลงกดจูบอีกฝ่ายอย่างรักใคร่และแสนคิดถึง

 

สายลมเอื่อยๆพัดเอาความสุขกลับมาอีกครั้ง อย่างร้องเลยนะ อย่าพึ่งหมดหวัง อย่าเพิ่งท้อแท้ เพราะหลังจากความทุกข์จะมีความสุขรออยู่เสมอ

 

-------------------------

ก็นะ ไรเตอร์นะแอบอุบอิบไม่บอกว่าจะมีสเปเชี่ยว แค่อยากให้ทุกคนคิดว่าน้องจากไปแล้วเหมือนกับที่ปาร์คคิดน่ะ โถๆๆ ใครจะใจร้ายพรากยูซูได้ลงจริงมั๊ยคะ +555 ก็เรื่องมันเศร้ามาตลอด หากเศร้ากว่านี้ก็นอยด์กันน่ะสิ บอกแล้วว่าสุดท้ายทั้งสองคนก็จะได้พบกัน อิอิ สุดท้ายแล้ว ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ